''İnsan kendisine kendisinin varlığını nasıl kanıtlar ki?''
Gökyüzünden kuşlar geçiyor. İnsanların arasından bisikletle geçiyorum. Sevgilime bakıyorum. İnsanlar bana bakıyorlar. Sevgilime bana çok güzel bakıyor.
''Ben?''
Ben orada var olduğuma şaşırıyorum. Ben bugünlerde var olduğuma şaşırıyorum esasen. İnsanlar bana baktığında mesela ''Merve'' demelerine. (Özellikle bana Çınar bakınca. Öyle güzel bir insana nasıl bakılır ki? . ) Hani bazı filmlerde olur ya ölüsündür. Kimse seni görmez, bilmez, sen aralarından geçersin. Sanki öyle ölmüşümde insanların beni görmesine şaşırıyormuşum gibi şaşırıyorum. İşin doğrusu hiç doğmamış bir ruhmuşum gibi...
Mutsuzluk içinde yazmıyorum bunu belki son günlerde gereğinden fazla ''var olduğum'' hissettirildiği için söylüyorumdur.
Eskiden de olurdu bu sorgulama örnek vermem gerekirse:
- Mesela janset ve ilayda ile kardeş olup birbirimiz olmadan yaşamayacağımıza şaşırırdım.
- İlkokulda hoca sınıfta metni okuturken simgelerden sesler çıkarmama şaşırırdım.
Ama yazmak iyi geliyor. Varlığımı kanıtlıyor gibi.
Not: Çınar içime siniyorsun :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder