Sınavlar var. Sanırım üniversite hayatımın en stresli dönemi oluyor şu sınav haftaları. Hele 2. dönemin finalleri beni çok korkutuyor. Nilgün Marmara'nın o güzelim cümlesi geliyor aklıma böyle zamanlar da, kendimi cümlesiyle özetliyorum:

''paniğini kukla yapmış hastalıklı bir çocuğum ben''
Bir başkasının cümlelerinin seni özetlemesi yazmanın mucizevi bir sihir olduğuna inandırıyor mu sizi de?

Karmaşık ama bir o kadar düğümlerin teker teker kendi kendisine çözüldüğü bir dönemden geçiyorum. İyi ki...
Kapanıyorum, açılıyorum, gökkuşağı açıyorum.
Bir de insan  çalışma masasında ders çalışırken yazıyor. Çalışmak dışında herşeyi yapıyor, düşünüyorsun. Sorguluyorsun, susuyorsun. Birde gökyüzünün de değişen ruh hallerinde size eşlik ettiğini görüyorsan o çalışma masasında of of :)

Buyrun bir saat içinde çalışma masamın penceresine yansıyanlar:

sevgiler...
:)