''Yorgun ve umutsuzsan '' ve bu ruh halinden hiç çıkamam diyorsan ben de seninle ilgili gelecek hayalleri kurmaktan vazgeçeyim mi izninle?
Yani bilmiyorum herhangi bir hayalimin içinden geçtiğinde aşırı renkleniyor, ısınıyor, ortamda tuhaf bir güzellik oluyor. Hani akşam güneşinin son vakitleridir. Sen denizin dibinden suyun yüzeyine bakarsın.'' Bu ışıkta, burada, sadece balıklarla hep kalabilirim'' dersin ya huzurlu huzurlu, bir güvendelik duygusuyla. Böyle bir dünyadan uzaklaşmışlık, kimse bana dokunamazmışlıkla (bu nasıl bir cümle olduysa) heh işte ben o hayallerin içinde de buna benzer şeyler yaşıyorum seninle.
İşin ilginç yanı gerçek olsun diye de her türlü süper kahramanlık gücünü görüyorum kendim de. Ama masanın ucundan sen de tut istiyorum. Çünkü 'kahvaltının mutlulukla bir ilgisi' olduğunu söylüyor Cemal Süreya. Birlikte kursak masayı?
Olmaz mı?