Sonra günler geçiyor işte. Hepimiz büyüyoruz. Kafamıza bir şapka veriyorlar. ''At bunu havaya'' diyorlar. ''Şimdiye kadar kıçından terler akıta akıta geçmiş olduğun sınavların, girmiş olduğun streslerin, almış olduğun puanların mükafatı''. Atıyorsun. Büyüdün zannediyorsun.  ''Büyüdük be'' diyorsun.

Kariyer siteleri, başka sınavlar, mülakatlar, maaş, stresler, ay sonu, iş yerindeki dedikodular...

Güzel şeylerde var tabi hayatta. Bence o şarkıdaki gibi değil yani ''biz büyüdük ve kirlendi dünya'' değil. Dünya kirliydi, küçükken ayık değildik, şimdi fark ettik. Ha ama büyüdük mü? Bana sorarsan ben büyümedim.

''Ne zaman büyüyeceksin?'' dersen de insanlara şaşırmamayı öğrendiğim zaman ve umarım hiç bir zaman.

 Şaşırmak; insanın hayata heyecanını taze tutuyor kanımca.

Bir de... Biz böyle çok güzeliz. Yüzümüz gözümüz şişse de, ağzımızda-genzimizde biber tadı olsa da heyecanlıyız, umutluyuz. Çok güzeliz. Biz büyüdük, kirliydi dünya ama güzelleşecek. İnanıyorum, inanıyoruz. Naz demişti bir keresinde : ''inanıncaolmuyordainanmayıncahiçolmuyor'' diye. heh ortaya bir karışık ondan.

-sahilde bisiklet sürmek

-sahilde uyumak

-sahilde kitap okumak

-sahilde henüz ısınmamış denize girmek

-sahilde güneşlenmek,

-sahilde müzik dinlemek

.

.

.

.

.

denizi olan bir şehrin en sevdiğim yanı insanlara sırtını dönüp kendinle baş başa kalma imkanı tanımasıdır sana.
tatilde gibiyim.
akdenizde olduğum doğru ama.
güzel günler göreceğiz.
ama öncesinde biraz şekerlemeler, biraz deniz, biraz kum, biraz güneş, biraz kitap, biraz müzik ve biraz da yalnızlığa ihtiyacımız ya da ihtiyacım var.

Not: sevdiğim adamı da özlediğim doğru bu şarkıda özlemek ve sevmek eylemlerine gelsin.

yağmur yağar taş üstüne

''Yağmur damlasına tutunup yeryüzüne inen küçük cep cinleri dağıldılar dört  bir yana. ''

Hikaye bu kadar, henüz devamı yok yani. Belki hiçte olmayacak. Ama şarkının ortasında böyle bir cümle geçti aklımdan. ''Keşke olsalar'' dedim sonra. Yağmur yağarken nasıl? nerede? kiminle? olmak istersen getirsinler sana, gitsen ya da oraya. Hadi tamam herkese olmasa da gökyüzünden bakıldığında kimin en çok ihtiyacı varsa ona getirsinler ya da onu götürsünler mesela. Ama bana da küçük bir süpriz yapıp gelebilirler.

 Bekliyorum efendim sizi. Islanan saçlarımı kurusunlar diye savururken arasından bulup çıkarmak dileğiyle.

Selam Google,

Bugün sepya rengi bir öğleden sonrası yaşanıyor Alanya'da. Maydonoz suyumu içerken onunda havayla aynı renk olduğunu fark ettim. Güzel bir müzik şimdi her şeyi tamamlar sanırım. Şöyle huzur vereninden olsun. Ben penceremin önüne oturup sokağı izleyebileyim. İlkokuldan çocuklar da sağılıyor. Tüm bunların karşılığını bulmak için acaba sana nasıl bir soru yöneltmek gerekiyor.

Beni deşifre ederek google plus hesabımında yok olmasını sağladığın için sana teşekkür ederim. Bütün bu anlattığım anların kafama takmış olduğun soru işareti çelmesiyle tadını çıkartamadığım içinde teşekkürler!

   Dur ama başka şeyler anlatacağım. Kadını kadın yapan şeyler var. Bir de beni yengeç yapan şeylerde var. Bir de beni Merve yapan şeylerde var. İşte içimdeki tüm ağırlıkta bu meselelerden kaynaklanıyor. Hepsi toplanınca bazen iletişimde hatalar meydana getiriyorum.

 Size soruyorum? Hata veren bir programı kaç kere aynı heyecanla çalıştırmaya çalışırsınız. Ve kaç kere aynı hayalkırıklığını yaşarsınız. Peki ya kaçıncı da kendinize ''aptal'' demeye başlarsınız. Ama ben sürrealist bir tipim kendime ''umutlu'' diyorum. Her seferinde ''bak kızım bu hatalı bir program elin gitmesin bir daha yetti bunca hayalkırıklığı'' diyorum ama istemeyerek de olsa programı açmaya çalışıyorum.Şimdi ne oldum?
Programı açmaya takıntılı tip?

 Kendimi toplumdan önce ben tanımlamazsam çok daha iyi ve özgür hissedeceğim. Bu kadar tanımlara boğarken nasıl özümü bulabilirim ki?

Kendimle konuşuyorum aldırma sen. Bu linke   Deniz Durukan'ın Umay Umay ile röportajını bırakıyorum onu oku.

 iyi geceler

Birşey var. Yazsam olmaz. Yazmasam hiç olmaz.
uyumak ve günü bitirmek en güzeli olacak.

içimdeki klimt

Klimt'in bir rengi olmak isterdim.