ufuk çizgisinde büyük harf yok.

buralarda eller çalışmıyor. beynin verdiği komutlar eşyaları ve daha pek çok şeyi hareketlendiriyor. mesela şu an kaleme dokunmadan bu cümleleri yazıyorum. işte bu yüzden kurduğum her cümle birazcık eksik. ellerimizin yazarken bu kadar değerli olduğunu bilmiyordum.önemli olan hayal gücü derdim bana sorsalar. hatta işin içinde ellerim olmasa yazılarımda kendimi daha iyi ifade edeceğimi, düşündüğüm her şeyin direkt kağıda aktarılmasının benim için avantaj olacağını söylerdim ama yok malesef öyle olmuyor. her bir harfi hissetmeden ve ellerini yormadan; hikayede tam olarak ''sen'' olamıyorsun. ellerim kıpırdamalı, teker teker sevmeli hayal gücünden çıkan harfleri kağıtla buluşmadan önce. yoksa yazım, ııh. cık!.. nasıl desem sana? heh! ellerini sevdiğinin vücudunda gezdirmeden, onu okşayıp sevmeden,  nasıl sevişirsen işte ellerini kullanmadan yazmakta o kadar hayvani.

neyse efendim...

burası ufuk çizgisi. hayallerinin yanında olduğu nokta.  güneş uçurtmam, deniz yuvam ve yine de ben kumsaldan burayı izlemeyi çok özlüyorum.