korkak ve korkularını kabullenen bir insan oldum. korkularını kabul etmek ne fena şeydir bilir misin mandalina? bir zamanlar bir peri vardı. sen onun hikayesini bilmiyorsun tabi. pek cahildi. öyle cahildi ki gözlerini kapatabilirdi geniş caddelerin birinde. bilmezdi kalabalığın ona çarpıp geçeceğini.
kalabalıklar çarpar,
insanlar yığılır,
sessizlikler kaçıştır,
elleri insanın yalnızlıktan donakalır,
geriye saydığında hiç bir başlangıç olmayacağı gibi bitişte olmaz.
(evet artık hiç bir şeyi ne başlangıç ne de sonuç olarak görüyorum. denizin ufuk çizgisindeyim kısaca ve burası şimdilik güzel geliyor. )
hala inanıyorum ben ve hala inandığım için seviyorum kendimi.
umut denilen şey kişinin kendine inanmasıdır!
- cahil peri'ye ne oldu?
o şimdi ufuk çizgisinde bir gemide, elinde kağıt kalem yazıyor, okuyor, sevdiklerini hayal ediyor ve bol bol ona anlatılanları dinliyor. insan seslerinden müzikaller yazıyor. belki bir gün karaya iner ama hiç dönecek gibi durmuyor boşuna çağırma onu mandalina :)
görüşürüz...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder