güneş kadın...
annem!
ben onun parçası, küçük bir ışık taneciği.
onu izlerken, bir mucizeye şahit oluyorum.
onu izlerken, umuda boğuluyorum.
onu izlerken ''belki gelecekte bende böyle severim insanları,hayatı'' diyorum.
''belki ben de bir çiçek açtığı için bu kadar şaşırıp mutlu olabilirim'' ya da.
biliyorum biliyorum ece diyordu''kız çocukları anneleri gibi sever'' umut verirken bazen korkunçta geliyor mesela bir adamı onun babamı sevdiği gibi sevmesi...
olacak iş değil!
o bir güneş.
evimize neşe saçıyor, ışık getiriyor.
sonra gülüyoruz.
bize gülmeyi öğretiyor.
sevmeyi öğretiyor sonra.
güzelce seviyoruz.
inanarak hem de insanlara.
sonra pencere kenarında mutfakta güzelce kahvaltı yapıp, fokurdayan çaydanlık buharında cildimizi tazeliyoruz, güzelleşiyoruz :)
ötesi var mı?
yok.
nice güzel yıllara.
not:telefonda benimle konuşuyor, tomurcuğum benimle konuşurken böyle güzel çiçek açıyor işte yerim onu ben YER! :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder