Ve ellerimizin poşeti tutma bahanesiyle ilk buluşması fotoğraf karesine yansıyordu. Utanıyorduk.Çocuk gözlerimizde ışıltılar. Nasıl anlatmalı? Anlatılmayacağına inanıyorduk. Biz o an'a o fotoğraf karesinde hapsolup, eksiksiz ölüyor, sonsuza kadar yaşıyorduk.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder