Karanlıktan çok korkarım ben. Kaçtığım her şey gelir yanıma, yatağımın her tarafını doldururlar. Işık dolunca odaya kaybolurlar teker teker ya da yanımda ışıklı biri yatınca. Kafam karıştığı günler kabuslar içerisinde uyanırım gecenin orta yerinde uykudan. Sonra karanlıkla burun buruna gelir hava aydınlanana kadar uyuyamam.
Hayal ediyorum bazen. Kabuslar içinde uyansam yine gecenin orta yerinde uykumdan. İçeriden tıkırtılar gelse. Sese gitsem. Sevdiğim adam kendisini kaptırmış bir şey üzerine çalışıyor, düşünüyor olsa. Kapıya yaslanıp ona baksam. odada hafif bir ışık olsa. Sonra kapıya yaslanmış beni fark etse. Gülümseyip bana ''ne oldu korktun mu yine'' dese ben de uyku mahmurluğu, kabusun telaşıyla başımı sallasam. Gidip güzel bir müzik açsa, koltuğa oturup ''gel yanıma'' dese. Başımı dizlerine yaslasam. Üzerime battaniye örtse. Saçlarımla oynamaya başlasa, ona gülümseyip gözlerimi kapatsam.
''Ölsem, eksiksiz ölürdüm.''
tık
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder