bunlar birbirine parelel bir şekilde yürüdüğüm yolda hep benimle ilerliyorlar.
intikam konuşmalarımı planlamak ve intihar anımı kafamda çizmek beni sadece rahatlatıyor.
yapamam biliyorum!
onlar cazibeli ve bir o kadar dikenliler.
iç huzurum?
planladığım intikam konuşmalarımı yaparsam,
yakında, çok yakında, kafamdaki çizgilerin somutlaşmış hali olacağımı bilirim.
insanları kaybetmek değil de iç huzurumu kaybetmeye dayanamam.
ve tüm intikam konuşmaları
bilirsin büyümüş ve iç huzurunu hiçe sayan insanlara göredir!
tanrının büyümeyen çocuklarına göre değil!
kırınca daha fazla kırılan
insanların iyi niyetine ve sonsuza inanan insanları korumalıyız!
onlar sevgililerini bir türlü terk edemiyorlar
bir köşede sadece kırılmak ve her buluşmada bu kırılmalarını nasıl anlatacaklarını planlamakla kafalarını meşgul ediyorlar
ama söyleyemiyorlar, söyleselerde anlaşılmıyor bir türlü cümleleri!
onlar dostlarının kendilerini her şekilde seveceğine inanıyorlar
yürüdüğünde arkasından konuşacaklarını hayal bile edemiyorlar
onlar bir köşede hayal kuruyorlar,
onlar her sevginin sonsuza kadar süreceğine inanıyorlar,
her söz verenin sözünde duracağına...
ama artık sıkılmaya başlamışlar!!!
onları her gece duyuyorum bana şöyle diyorlar:
''çok sıkılıyorum küçük hesaplar peşindeki insanlardan, başkalarının hayatını gündemi yapıp günlerce konuşan insanlardan,bambaşka amaçlarla kendilerine yaklaşan erkeklerden,kendisini fazla duygusal ve kırılgan gösteren cin erkeklerden, irinli yalan söyleyenlerden sıkılıyorum.''
onlar bu kadar sıkılırken, kronik mutsuzluklar her yere saçılıyor.
kafalarında her intikam konuşmalarını yazdıklarında birşeyler daha kırılıyor,
renkler biraz daha soluyor
tanrı büyümeyen çocuklarını korumalı
yoksa kafalarında daha çok plan yaparlar
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder