Becerisizlikliğiminde sebebi şudur: Önceden mutlaka almak istediğim eteğin, pantalonun, kazağın, hırkanın... vb. şeylerin hayalini kurarım, kendimce kombine ederim bir takım kıyafetlerimle ve alışverişe o hayalle çıkar araştırmaya başlarım.Ancak alışveriş merkezlerinde o aradıklarımı bulamıyorum. Fazla modaya boğulmuş. Fiyatları abartılmış. Tek tip kadın ve erkek yaratmaya yönelik uğraşlar arasında kibarlıktan ölecek mağaza görevlileriyle birbirimize şaşkın şaşkın bakarız. Ben kararsız, onlar yorgun derken kasvet bastıkça basar. Bir de 2-3 katlı binaların içinde her şeyin olması fikri beni sıkıyor açıkçası. Sokakta gezerken, vitrindeki o kıyafete bakıp aşık olmak. Ya da salaş bir butikten elin kolun dolu çıkmak gibisi var mı? Bence yok. Ben AVM'lerde sıkıntıdan aradığım gözümün önündeyse bile göremem, görsem karar veremem. Yani dedim ya beceremem.
Neyse o değilde bir şey anlatmak istiyorum.
Ben 1. sınıftayken Sinema Topluluğundaydım. Her salı film gösterilerimiz olurdu.(hala da olur.) Biz filmin başında insanlara form dağıtıp sonrada üye olmak isteyenlerden formları toplardık. O gün film bitişinde formları ben toplayacaktım. Aldım aldım... derken bir çocuk turuncu kalemiyle formu dolduruyor, solak ve kolunda da turuncu bir saat var. Elimi kaldırdım ve kaldım. Bana baktı. Ne olduğunu anlamaya çalıştı. Gülümsedim ona. ''Saatiniz çok güzelmiş.'' dedim.''Turuncu rengini çok severimde'' dedi. Hemen atladım. ''BENDEEEE'' diye. Üzerimde o çok sevdiğim turuncu kazağım vardı. Baktı bana, gülümsedik birbirimize. ''Bu kalem o zaman sizin olsun, benden size bir hatıra kalsın.'' dedi. Teşekkür edip aldım.
Bugün annem ve jansetle bir AVM'de gezerken, tam sıkılmaya başlamışken, turuncu saati gördüm. Daha önceleri vitrinde gördüğümde bakar, gülümser geçerdim. Saati almak gibi bir fikrim hiç olmadı. Ama bugün oldu.
Ve zamanı mandalina dilimlerine böldüm.
Not:Saatin tik tak sesini dinleyip mutlu oluyorum, heyecanlanıyorum falan şaşkın şaşkın.
Bu şarkıda benden saatime gelsin.(Tıkla)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder